เมื่อผมได้มีโอกาสเข้ามาอยู่ในชุมนุมดนตรีสากลของโรงเรียน ผมจำเ็ป็นต้องเลือกเครื่องดนตรี 1 ชิ้น แล้วคำของพี่ชายก็แว่บเข้ามา "ถ้านายอยากเข้าไปเล่นดนตรีต่อในมหาวิทยาลัย ถ้าเป็นเครื่องเป่า ก็ควรจะเป็น Saxophone, Trumpet หรือ Trombone นะ"
ช่วงที่พวกเราเรียนทฤษฎีโน้ต เป็นช่วงที่เราตัดสินใจว่าจะเป็นเครื่องอะไร เวลานั้นเราจะเดินผ่านพี่ๆ ที่กำลังง่วนฝึกซ้อมอยู่ น้องๆ ที่มาหัดพร้อมๆ กันบางคนเห็นเครื่องชิ้นนี้ก็อยากเล่น บางคนก็ยังไม่รู้ว่าจะเล่นอะไร ผมคนหนึ่งละละที่จองเครื่องเป่าเอาไว้ในใจ
Saxophone ตัวเลือกเแรกสุด เป็นเครื่่่องที่รูปร่างสวย เท่ เสียงเพราะ ผมสังเกตจากเพื่อนคนหนึ่ง รุ่นเดียวกันนี่แหละ แต่เล่นมาก่อนผมได้ปีหนึ่งแล้ว เขาหนุ่มและโตเร็วกว่าผม เขาตัวใหญ่ แซ็กที่เขาถือช่างพอดีเหลือเกิน ผมพินิจพิจารณาเรื่อยๆ เริ่มลังเลจะเป็นแซ็กดีไหมหวา.... เพราะกว่าจะเป่าได้ ต้องเริ่มด้วยการปรับสายคล้องคอเสียก่อน กว่าจะปรับได้ ดึงตรงนี้ เลื่อนตรงนี้ เอ๊ะ.....ยากแฮะ เอ้า...ขั้นตอนต่อไป เอาลิ้นไม้มาทาบกับ Mouthpiece เล็งแล้ว เล็งอีก .....น่าเบื่อแฮะ แถมแซ็กก็ดูมีขนาดใหญ่เมื่อเทียบกับตัว อย่ากระนั้นเลย ตัดแซ็กออกจากหัวดีกว่า ความอยากเล่นแซ็กกลายเป็นอดีต....
เครื่องดนตรีต่อไปที่เล็งคือ Trombone แลดูแล้วเป็นเครื่องที่คงจะยาก เพราะต้องใช้แขนขวาเลื่อนเข้าออกเปลี่ยนเสียง ตัวก็ดูใหญ่ ที่สำคัญ เขาอ่านโน้ตกุญแจฟา นั่นคือเหตุผลที่ผมใช้พิจารณาประกอบ ณ เวลานั้น ... อ้าวตายละวา เราอ่านกุญแจฟาไม่ได้ อ่านไม่ออก ดังนั้น Trombone จึงถูกตัดออกไป
เหลือเครื่องสุดท้าย Trumpet นั่นเอง เพื่อนที่เป็นคนสอนบอกว่าคนเล่นแตรฟันหน้าต้องตรงๆ นะ ริมฝีปากบนก็ไม่ควรจะหนาเกินไป... "เอาก็เอาวะ Trumpet ก็ Trumpet" ผมเลือกแล้ว
"คนที่เลือก Trumpet ตามมา" เพื่อนคนนั้นพาเดินไปหยิบเครื่อง ฝันของผมกำลังจะเป็นจริงแล้ว ผมกำลังจะได้เป่า Trumpet .....ผมกำลังจะได้เล่นดนตรีแล้ว....
นักเรียนที่เลือกเล่น Trumpet มาหยุดตรงหน้าตู้เหล็กเก็บเครื่องดนตรี ชั้นบนสุด เราได้เห็นเครื่องดนตรีที่เรียกว่า "Bugle" หรือ "แตรเดี่ยว" ซึ่งรุ่นที่โรงเรียนมีอยู่ เป็นรุ่นที่มีขนาดเหมือน Trumpet แบบปกติ ต่างกันตรงที่ไม่มีส่วนที่เป็นลูกสูบกด 3 ปุ่มที่เราเคยเห็น ผมเริ่มงงและสงสัย เครื่องนี้เกี่ยวอะไรกับแตร Trumpet
"เราจะหัดจากแตรเดี่ยวก่อน" เพื่อนคนที่เป็นคนสอนบอกกับทุกคน "ทุกคนถือแตรเดี่ยวออกไปรอที่ระเบียง" จากนั้นเขาก็เริ่มสอนการวางรูปปาก การทำให้ปากสั่น ผมพยายามทำตาม รู้แต่ว่าตอนนั้นไม่อยากเล่นเลย แตรเดี่ยวตัวนั้นดูอย่างไรก็ไม่เหมือน Trumpet เป่าออกมาก็มีแต่ลม ถึงมีเสียงก็เหมือนเสียงตด เสียงอะไรที่น่าเกลียดน่ากลัว ไม่มีเสียงแตรอย่างที่เคยได้ยินในทีวีเลย เป่าจนหน้าดำหน้าแดงก็แล้ว......ผมเริ่มรู้สึกท้อ และหวลระลึกกลับไปถึงวันที่กำลังจะต้องไปตี "ฉาบ" ตอน ป. 1
พวกเราฝึกวันแรกจนเมื่อยปาก จากนั้นเพื่อนคนนั้นก็ปล่อยกลับบ้าน เราเดินผ่านหน้าห้องเรียนห้องหนึ่ง มีเด็กนักเรียนสมาชิกใหม่อีก 2 คน เดินสวนออกมาจากห้อง พวกเขาเพิ่งถูกปล่อยตัวมาเหมือนกัน ผมไม่ได้สนใจ 2 คนนี้ แต่....ผมสนใจสิ่งที่ห้อยคอเขามาต่างหาก.... มันเป็น Saxophone แบบที่เรียกว่า "Alto Saxophone" ที่มีขนาดเล็กลงมาเกือบครึ่งกว่าแซ็กตัวแรกที่ผมเห็น ตาและปากผมค้างพร้อมรำพันในใจ "อ้าว....มีตัวเล็กแบบนี้ก็ไม่บอกซะแต่แรก" แต่ตอนนั้นผมไม่มีโอกาสจะเปลี่ยนเป็นเครื่องอื่นๆ แล้ว .....
สำหรับเพื่อนคนที่เล่น Tenor Saxophone ปัจจุบันนี้ เขาไม่ได้เล่นดนตรีแล้ว แต่มีชื่อเสียงโ่ด่งดังจากการเป็นผู้รายงานข่าวอากาศด้วยวลีเด็ด "เพราะนี่คือ.... ทีวี....สามมมมมม ร้อยหกสิบองศา....สวัสดีครับ" ขณะที่ผมยังคงอดทนและเริ่มรัก Trumpet ขึ้นมาทีละเล็กละน้อยนับจากวันนั้น
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น