ชื่อแปลกไปหน่อยไหมครับ "นักดนตรีทีมชาติ" หลายคนคงอาจจะคุ้นกับคำว่า "นักกีฬาทีมชาติ" มากกว่า จริงๆ คำนี้ก็ไม่น่าจะคุ้น เพราะผมก็เรียกของผมเองนะ ในเมื่อไม่ได้เล่นกีฬา แต่เล่นดนตรี ก็ต้องมีความหวังว่าจะได้เป็นตัวแทนประเทศ เหมือนที่นักกีฬายังได้เป็นตัวแทนประเทศเป็น "นักกีฬาทีมชาติ" ไงละครับ
โอกาสที่ว่าไม่ได้มีง่าย (โดยเฉพาะกับผม) ผมมีโอกาสได้ไปร่วมเล่นดนตรีในงาน ASEAN Music Worshop ที่ประเทศบรูไน เมื่อประมาณปี 2536 ......อีกนิดเดียวก็จะครบ 20 ปีแล้วสินะ
ครั้งนั้นผมไม่ได้ไปคนเดียว แต่มีเพื่อนๆ น้องๆ นักดนตรีอีก 13-14 คน ที่ได้เป็นนักดนตรีทีมชาติพร้อมๆ กัน เดินทางไปด้วยกัน
เราเดินทางไปครั้งนั้นไม่ได้ไปแข่งกีฬาเหมือนนักกีฬาปกติ แต่เราไปร่วมเป็นตัวแทนของประเทศ ตัวแทนนักดนตรีเยาวชนไปร่วมเล่นดนตรีในวงออร์เคสตร้าเยาวชน ASEAN ที่แต่ละประเทศสมาชิกจะเวียนกันจัด เหมือนที่เราคุ้นกับการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ โดยจัดเวียนไปทุกๆ 2 ปี
"แค้มป์ดนตรีอาเซียน" ที่ประเทศบรูไน เป็นการจัดครั้งที่ 2 ของรอบที่ 2 กล่าวคือรอบแรกเคยจัดจนครบประเทศสมาชิกไปแล้วเมื่อก่อนหน้านี้ ตอนนั้นประเทศสมาชิกอาเซียนมีอยู่แค่ 5 ประเทศ แล้วบรูไน ก็เข้ามาเป็นประเทศที่ 6
แค้มป์ดนตรีอาเซียน เป็นสุดยอดปราถนาของนักดนตรีเยาวชนบ้านเราในยุคนั้น ส่วนตัวผมมีความรู้สึกว่าถ้าเราได้มีโอกาสไปสักครั้ง ก็ถือเป็นเกียรติประวัติที่มีโอกาสเปิดตัวสู่สากล (ภูมิภาค) บ้างละ มีโอกาสได้เจอะเจอ แลกเปลี่ยนประสบการณ์จากเพื่อนๆ ที่สำคัญ.....ได้ไปเมืองนอก (เสียที)
ผมเคยพยายาม Audition ครั้งหนึ่งเมื่อคราวแคมป์ไปเปิดที่อินโดนีเซีย ก็อย่างที่เคยโพสต์ไปก่อนหน้านี้ ผมไม่ประสบความสำเร็จกับการทดสอบครั้งนั้น
ในรอบนี้ ผมเรียนจบและเริ่มทำงานแล้ว ไม่ได้เป็นนักเรียนอีกต่อไป เมื่อประกาศการสอบมาถึง ผมเลยไม่สนใจอะไร เพราะตอนนั้นคิดว่าเรื่องของอายุ ที่เพิ่งจะ 25 พอดิบพอดี ซึ่งคืออายุสูงสุดที่จะสามารถไปร่วมแค้มป์ได้ และเรื่องที่สองคือ ถ้าเกิดได้ไปขึ้นมาจริงๆ ที่ทำงานจะยอมให้เราลางานหรือ เพราะต้องใช้เวลาทำที่แค้มป์ 2 สัปดาห์พอดิบพอดี
การทดสอบผ่านไปในเดือนกุมภาพันธ์ พร้อมกับผลที่ผมไม่สนใจ.....
แต่แล้ว โชคชะตาผสานโอกาสก็วิ่งเข้ามาหาผม เมื่อวันหนึ่งในเดือนพฤษภาคม มีโทรศัพท์จากศูนย์วัฒนธรรมบอกผมว่า ให้ลองไปสอบไปแค้มป์ด้วย
"แล้วเกิดอะไรขึ้นกับการสอบครั้งที่ผ่านมา" ผมถาม
"คณะกรรมการต้องการคัดเลือกคนเล่นทรัมเป็ตอีก ครั้งที่แล้วยังไม่ได้คนที่พอใจ" เจ้าหน้าที่บอกผม
ผมรีบเตรียมตัวอีกครั้ง มีเวลาไม่มาก ผมพอจะทราบแล้วละว่าเขาต้องการทดสอบเรื่องอะไร แบบไหน ถ้าอยากไป เราก็ควรจะมีความพร้อมเพื่อให้คณะกรรมการเห็นว่า เราเป็นคนที่เหมาะที่จะได้ไปหรือไม่.....ผมจะลองสู้อีกสักตั้ง
การสอบจัดที่ห้องแปดเหลี่ยม ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย มีคณะกรรมการมาร่วมคัดเลือก 3-4 คน มีเพื่อนๆ น้องๆ นักทรัมเป็ตมาร่วมคัดเลือกน่าจะ 10 คนเห็นจะได้
ผมทำได้ค่อนข้างจะดีและเข้าทาง เพลงที่ใช้ในการ Sight Reading เป็นเพลงที่ผมคุ้นๆ อยู่ ที่สามารถเดาเรื่องของวรรคตอนได้ ในเรื่องของ Scale ผมเดาไม่ผิดว่าคณะกรรมการต้องการ Scale ที่เราสามารถเล่นได้ 2 Octave ผมนึกในใจว่าถ้าตัว G ตัวแรกผมเป่าออก และออกมาถูกเสียงและมั่นใจ ตัวที่เหลือก็ไม่ใช่ปัญหา และมันก็เป็นไปได้จริงๆ Chromatic Scale ก็ไม่ต่างกัน ผมคิดว่าผมโอเคแล้วละ
ในที่สุดคณะกรรมการก็เลือกผมจริงๆ ผมเป็นนักดนตรีคนสุดท้ายของนักดนตรีเยาวชนไทยที่ได้รับการคัดเลือก...... ผมได้เป็นนักดนตรีทีมชาติแล้ว
เหลือเวลาอีกเพียง 1 เดือนเศษ ก่อนแค้มป์จะเริ่ม ผมต้องทำให้ดีที่สุด
นี่คือการได้เดินทางไปต่างประเทศ ไปเล่นดนตรีต่างประเทศครั้งแรกในชีวิต
ยิ่งตื่นเต้นไปกว่านั้น ผมจะได้นั่งเครื่องบินเป็นครั้งแรกในชีวิตเมื่อตอนอายุ ......25!
ไว้ต่อครั้งหน้าแล้วกันนะครับ
